Με την ανάδειξη ενός παγκοσμίου και διαχρονικού φαινομένου, αυτού τής μετανάστευσης εγκαινίασε την καλλιτεχνική χρονιά 2017-18  το Κέντρο Χορού και Τεχνών «The House of e.t.a Dance» της Γεωργίας Ράπτη.

Το Κέντρο, υπό την αιγίδα τού Παγκοσμίου Συμβουλίου Χορού / CID τής Unesco (**), ανέβασε στο Πνευματικό Κέντρο παράσταση χορού με τίτλο «Looking forward…Back» («Κοιτώντας μπροστά… Πίσω»), βασισμένη σε μια ιδέα και σε χορογραφίες τής κυρίας Ράπτη (φωτό δεξιά).

Η ίδια εξηγεί τον τίτλο λέγοντας πως «ο καθένας που φεύγει από το τόπο του, από την πατρίδα του, για όποιον λόγο κι’ αν το κάνει, θέλει και οφείλει να κοιτά μπροστά. Να κοιτά προς κάτι καλύτερο. Πάντα όμως μια αόρατη κλωστή θα τον συνδέει με τον τόπο απ’ τον οποίο έφυγε».

Η είσοδος στην παράσταση στο Πνευματικό ήταν ελεύθερη αλλά, ως αντιπροσφορά, οι θεατές χάρισαν  σχολικά είδη για παιδιά, ρούχα για αγόρια και παπούτσια νούμερο 40 μέχρι 44 που θα χαρισθούν στην οργάνωση «Κιβωτός τού Κόσμου» με έδρα στην Αθήνα.

Η κυρία Ράπτη καλεί άπαντες να γίνουν κοινωνοί τής προσπάθειας και να τη συνεχίσουν – να συμβάλλουν στη συγκέντρωση ειδών και επισημαίνει: «Η Κιβωτός στηρίζει εκ της συστάσεώς της ξεριζωμένα παιδιά, δίνοντας τους τη δυνατότητα να απολαμβάνουν όλα όσα πρέπει να έχει ένα παιδί, δίνοντας τους ελπίδα για ένα όμορφο μέλλον. Αυτό ακριβώς είναι που μας κινητοποιεί» λέει.

Ο χορευτής μιλά με το σώμα του – όχι με το στόμα του

♠  Από ποια σκοπιά εξετάζετε το θέμα μετανάστευση;

Θίγουμε τη μετανάστευση ως παγκόσμιο και διαχρονικό φαινόμενο αλλά δεν περιοριζόμαστε μόνο στους ανθρώπους που φεύγουν από τον τόπο τους λόγω πολέμου και πορεύονται προς τα εκεί που επιθυμούν. 

Αγγίζουμε και τους ανθρώπους που εξαναγκάζονται να φύγουν απ’ όπου είναι εγκατεστημένοι, λόγω οικονομικής αδυναμίας και επαγγελματικού αδιεξόδου. Αυτό άλλωστε δεν συμβαίνει με χιλιάδες νέους από την Ελλάδα και από αλλού, οι οποίοι αναζητούν υποδομές και δυνατότητες σε άλλες χώρες;

♠  Ανάμεσα στο «Πίσω» στην παράστασή σας και στο «Μπροστά» μεσολαβεί ο ενδιάμεσος τόπος, στον οποίο ο μετανάστης περιμένει τη διαφυγή του προς τον προορισμό του…

Για τους ανθρώπους που μετακινούνται σημασία έχει κυρίως ο προορισμός τους αλλά και στον ενδιάμεσο σταθμό τους πρέπει να τους επιτρέπουν να ονειρεύεται… 

♠  Η παράστασή δεν ήταν τελικά ένα κλασσικό χορευτικό εγχείρημα;

Είναι μια παράσταση χορού με αφήγηση, με ζωντανό λόγο και με έντονο θεατρικό στοιχείο. Έτσι ή αλλιώς ο χορευτής είναι μουσικός και ηθοποιός. «Μιλάει με το σώμα του και όχι με το στόμα του» όπως χαρακτηριστικά λέω στους μαθητές μου

Συνδέουμε το χθες με το σήμερα

♠  Πώς θίξατε στην παράσταση τη διαχρονικότητα του μεταναστευτικού φαινομένου;

Στις μέρες μας το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις αλλά να υπενθυμίσουμε ότι είναι είναι μια παλιά υπόθεση. Γι’ αυτό μέσα στην παράσταση ενσωματώσαμε (σσ. με βίντεο) ένα ταξίδι προς τα πίσω. Θέλαμε να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό των θεατών μας. Να θυμηθούν οι παλιότεροι, να αναζητήσουν οι νεώτεροι, να αναρωτηθούν, να συνδέσουν το χθες με το σήμερα.

Πιστεύω ότι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μέσω τής Τέχνης. Στατιστικά χάνεται το 70% από τον λόγο που ακούμε και απορροφάμε μόνο το 30%. Η τέχνη τού χορού και οι Τέχνες γενικά μπορούν να περάσουν στον κόσμο μια πραγματικότητα ή ένα μήνυμα πιο ηχηρά από τον ευθύ λόγο.

♠  Έχετε τέτοιες εμπειρίες;

Το ζήσαμε ετοιμάζοντας με τα παιδιά στο Κέντρο την προηγούμενη δουλειά μας, μια παράσταση για το bullying (φωτό αριστερά), για τον εκφοβισμό. Αγγίξαμε τις περισσότερες εκφράσεις τού bullying, τον ενδοσχολικό εκφοβισμό, τον ενδοοικογενειακό, την ανορεξία, τον εκφοβισμό προς τη διαφορετικότητα και τις ειδικές ανάγκες…

Η δουλειά αυτή είχε απήχηση. Την ανεβάσαμε και στην Τήνο και εκτός Τήνου. Αυτή η απήχηση μάς δυνάμωσε ώστε -χρησιμοποιώντας τον χορό-  να ενημερώσουμε, να ευαισθητοποιήσουμε, να συμβάλλουμε ως ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας στην ανάδειξη των προβλημάτων γύρω από τη μετανάστευση…

Μην κάνεις ό,τι δε σου αρέσει να σου κάνουν 

♠  Γιατί προτιμήσατε την «Κιβωτό» για την κοινωνική συνεισφορά σας;

Η «Κιβωτός» καλύπτει όλους όσους έχουν ανάγκη χωρίς να τους διαχωρίζει. Προσωπικά πιστεύω πως όποιος έχει ανάγκη πρέπει να βοηθιέται. Θεωρώ δε πιο σημαντικό το να μη φοβόμαστε τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας.

Η σκηνή (του Πνευματικού) γέμισε με παιδιά από την Ελλάδα, από την Αλβανία, από τη Βουλγαρία…με παιδιά που ζουν και μεγαλώνουν κάτω από τον ίδιο ουρανό  στην υπέροχη Τήνο – παιδιά με όνειρα, με ελπίδες, με δικαιώματα. Στο χορευτικό  σπίτι μας έχουμε μια αρχή: Μην κάνεις ποτέ ό,τι δε σου αρέσει να σου κάνουν. Σκεφτείτε το…

♠  Η παράσταση ολοκλήρωσε την καλλιτεχνική ενασχόλησή σας με τη μετανάστευση;

Το «Κοιτώντας μπροστά…Πίσω» είναι η πρώτη αναφορά μας στο θέμα. Θα ακολουθήσουν επόμενες και φέτος και το 2018. Έχουμε ήδη στα σκαριά τον «Σκύλο Κάρλος» τής συγγραφέως Μαρία Σκαμάγκα από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», με πρωταγωνιστή πάντα τον Χορό, την «πιο άμεση Τέχνη από άνθρωπο σε άνθρωπο» όπως χαρακτηριστικά λέω…

 (**)  Ο Τομέας Τήνου τού Παγκοσμίου Συμβουλίου Χορού (CID) τής Unesco συστάθηκε το 2016 στο νησί ως ένα από τα εκατοντάδες τμήματα του συμβουλίου σε 143 χώρες. Με την ίδρυσή του ο Τομέας εξασφάλισε στην Τήνο μια θέση στην παγκόσμια οικογένεια του Χορού.
Έργο τού Συμβουλίου και των ανά των κόσμο τμημάτων του είναι να προωθούν την τέχνη τού χορού στο ευρύ κοινό και να τη συνδέουν με τις υπόλοιπες τέχνες και τις επιστήμες. Η ύπαρξη Τομέα στην Τήνο το καθιστά τον κυριότερο εκπρόσωπο της τέχνης του χορού στην περιοχή και η Γεωργία Ράπτη θεωρεί την αιγίδα του τιμή για το Κέντρο Χορού και Τεχνών «The House of e.t.a Dance».