Πολλές και βαριές είναι οι περιβαλλοντικές συνέπειες από το μοντέλο διαχείρισης των σύμμεικτων απορριμάτων το οποίο έχει επιλεγεί για την Τήνο ή το οποίο εξαναγκάζεται η Τήνος να ακολουθεί λόγω περιστάσεων. Αυτή βέβαια είναι μια κοινοτυπία την οποία η τοπική κοινωνία ανακαλεί μόνον όταν προκύπτουν ατυχή γεγονότα.

Η ριζική λύση τού προβλήματος με βάση τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές είναι η μόνη που θα αποτρέψει φαινόμενα όπως η πρόσφατη πυρκαγιά στο Κοσσίνι. Η μόνη που μπορεί να αντικαταστήσει τη σώρευση απορριμμάτων με την ολοκληρωμένη επεξεργασία τους, να προστατεύει τη δημόσια υγεία και το φυσικό περιβάλλον, να εισφέρει στη ντόπια οικονομία με την αξιοποίηση των υλών-παραγώγων τής επεξεργασίας.

Ακόμη όμως και αν μια λύση σαν την προαναφερόμενη δεν είναι προσώρας εφικτή για λόγους που εντοπίζονται και εκτός τού νησιού, δεν σημαίνει ότι η κοινωνία δεν πρέπει να ενημερώνεται συστηματικά για όλες τις πτυχές τού προβλήματος, για κάθε εξέλιξη και για κάθε στασιμότητα γύρω απ’ αυτό.

Η φωτιά την τελευταία μέρα τού φετινού Ιουλίου στον χώρο δεματοποίησης ήταν αναπόφευκτη όπως και η επιβάρυνση για την κατάσβεσή της, όπως αναπόφευκτο ήταν το οικονομικό κόστος για την προσφυγή στις δυνατότητες τρίτων αφού εκείνες των αρμοδίων φορέων αποδείχθηκαν ανεπαρκείς απέναντι στο μέγεθος της απειλής, παρά τον αγώνα των ανθρώπων τους.

Όπως επέβαλε το κατεπείγον τού πράγματος και όπως υποδείκνυε σαφώς ο νόμος, εφ’ όσον δεν υπήρχε εγγεγραμμένο σχετικό κονδύλι, ο δήμος ανέθεσε απ’ ευθείας υποστηρικτικές εργασίες για την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς έναντι ενός υπολογιζομένου ποσού. Η σκληρή πραγματικότητα όμως το αύξησε: Σαρανταπέντε χιλιάδες (45.000) ευρώ ενέκρινε συναφώς η Οικονομική Επιτροπή τού δήμου.

Τήνος προς αποφυγήν

Αυτά τα λεφτά βεβαίως δεν πληρώνουν την ταλαιπωρία ή τον κίνδυνο που έζησαν όσοι είχαν φυσική παρουσία στο θέατρο της φωτιάς και μετακινούσαν δέματα απορριμάτων για να «σπάνε» τις εστίες, η διαρκής αναζωπύρωση των οποίων περιόριζε το αποτέλεσμα της σκληρής προσπάθειας των πυροσβεστών.

Το «σπάσιμο» των εστιών κατάφερνε να διακόπτει το πύρινο μέτωπο με επιχωματώσεις σημείων αιχμής από ερπυστριοφόρο φορτωτή, με εδαφικό υλικό το οποίο μετέφερε φορτηγό. Οι αντίπαλοι της φωτιάς, για να τη συρρικνώσουν, αποσπούσαν δέματα από τους καιόμενους σωρούς και τα εναπέθεταν σε χώρους που διαμόρφωναν ταυτοχρόνως.

Το τέλος τού άτυχου περιστατικού θα μπορούσε να είναι χειρότερο και οι οιωνοί δεν αποκλείουν την επανάληψή του ούτε τη -και χωρίς ανάφλεξη- επιβάρυνση του φυσικού περιβάλλοντος, της δημόσιας υγείας και της τοπικής οικονομίας. Αυτό υποστηρίζουν ειδήμονες στα περιβαλλοντικά και δείχνουν την Τήνο ως τυπικό παράδειγμα προς αποφυγήν σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των αποβλήτων. Το ίδιο βεβαίως έχει κάνει και ο θεσμός «Συνήγορος του Πολίτη»…