Εγκαινιάσθηκε στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού (Ι.Τη.Π) αναδρομική έκθεση του Γιάννη Μανιατάκου, του επί τριακονταετία διευθυντή τής σχολής τού Πύργου των Καλών Τεχνών που έφυγε φέτος χωρίς να χαθεί.

Ο τίτλος τής έκθεσης είναι «Πυρ, Γυνή και Θάλασσα εποίησαν την ψυχή μου» και δεσπόζον είναι το πρόπλασμα του γλυπτού «Δημήτριος Φαληρεύς» τού εμβληματικού δημιουργού, το οποίο φιλοξενείται μονίμως στη βιβλιοθήκη τής Αλεξάνδρειας.

Τα υπόλοιπα εκθέματα είναι ζωγραφικά, γλυπτά και αγάλματα από κερί, μπρούντζο και γύψο, καθώς και εικαστικές αποτυπώσεις από τους βυθούς στους οποίους ο Μανιατάκος πέρασε πολλή από τη ζωή του.

Με την ευκαιρία τής έκθεσης, ο επιμελητής τής έκθεσης, γιος του καλλιτέχνη και δάσκαλου Θοδωρής Μανιατάκος εξήγησε στη vista το πώς εκείνος κατάφερνε να ζωγραφίζει στον βυθό:

«Κατέβαινε φέροντας  βάρη προκειμένου να κρατά το κορμί του κάτω. Για τον ίδιο λόγο, προσαρτούσε βάρη στον πίνακα. Η ισορροπία μεταξύ βαρών και άνωσης τον ισορροπούσε στο πάνω-κάτω, ενώ η αντίσταση τού νερού τον ισορροπούσε στην κατεύθυνση μπρος-πίσω.

Τα χρώματα που χρησιμοποιούσε ήταν λάδια. Τα λάδια δεν είναι υδατοδιαλυτά ως γνωστόν, δεν τους κάνει κάτι το νερό. Το μόνο «μυστικό» -θα μπορούσε να πει κάποιος- ήταν η προετοιμασία τού καμβά:

Δεν έπρεπε να γίνεται με υδατοδιαλυτά υλικά, τα οποία χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι που δεν έχουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του νερού».

Πρωτοτυπία και συνέχεια

♠ Τι θα θέλατε να μείνει στο πεδίο τού πολιτισμού και στο φιλότεχνο κοινό από την παρακαταθήκη τού πατέρα σας;

«Πίνακες στον βυθό δεν έχουν κάνει πολλοί. Είναι καταγεγραμμένοι σίγουρα τρεις στον κόσμο. Ο Μανιατάκος το 1967, ένας από το πλήρωμα του Κουστώ κάπου εκεί ή λίγο πιο μετά, καθώς και ένας ισπανός, ο Μπάργες, κατά το 2010. Ίσως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι αλλά, έτσι ή αλλοιώς, το στοιχείο τής πρωτοτυπίας τής δουλειάς του υπάρχει σίγουρα. Αυτό πρέπει να μείνει.

Υπάρχει ακόμη κάτι. Στη γλυπτική τής ανθρώπινης φιγούρας, ο Μανιατάκος επικεντρώνεται  εκεί που σταμάτησαν οι αρχαίοι έλληνες και απ’ όπου δεν συνέχισαν οι ρωμαίοι. Και αυτό το κομμάτι θα ήθελα να μείνει».

♠ Ποια ήταν η βασική κατευθυντήρια γραμμή του στη διεύθυνση της σχολής τού Πύργου;

«Ως διευθυντής προσπάθησε να φέρει τη σχολή στο επίπεδο που αρμόζει στην παράδοση της Τήνου και που μπορεί να συνεχίζει την παράδοση αυτήν. Και αυτό νομίζω ότι πρέπει να τύχει αναγνώρισης από το κράτος.

Νομίζω πως δικαιώνει τον Μανιατάκο το ότι σχεδόν ολόκληρο το προσωπικό στην αναστήλωση και τη συντήρηση τού Παρθενώνα και των Προπυλαίων τής Ακρόπολης προερχόταν από τη σχολή. Αυτό πρέπει να τύχει αναγνώρισης από το κράτος».

Βραδυά τιμής για τον Γιάννη Μανιατάκο διοργανώνεται και στη σχολή τού Πύργου, την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου στις 7μμ

⇓⇓⇓⇓⇓⇓
Ο Γιάννης Μανιατάκος γεννήθηκε στο Φλομοχώρι της Μάνης το 1935 και εκεί ετάφη τον περασμένο Φεβρουάριο.Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το 1971 διορίστηκε διευθυντής τού Προπαρασκευαστικού Επαγγελματικού Σχολείου Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου, στον Πύργο.
Δίδαξε γλυπτική σε περισσότερους από τριακόσιους σπουδαστές – σήμερα αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες ή ειδικευμένοι τεχνικοί αρχαιολογικών χώρων και ελευθεροεπαγγελματίες γλύπτες. Για πολλά χρόνια ζωγράφιζε τοπία από τον βυθό σε κυκλαδονήσια και αλλού.
 Θεωρούσε τη Γλυπτική «ανθρωποκεντρική και έφηβη» και πως το γυμνό ανθρώπινο σώμα είναι ό,τι πολυπλοκότερο για τον καλλιτέχνη, επειδή, μεταξύ άλλων, «φέρει το ξεχωριστό πνεύμα κάθε ανθρώπου, το οποίο πρέπει να ερμηνευθεί εικαστικά επάνω σε μιαν ύλη διάφορη από τη σάρκα».