Την τελευταία παράστασή του για φέτος στην Τήνο έδωσε ο νεαρός καραγκιοζοπαίχτης Κωνσταντίνος Βαμβακάρης  στην Καρδιανή.

Ο νεαρός  υπηρετεί το θέατρο σκιών με ζέση παρά τα είκοσι χρόνια του και παρ’ ότι ο ίδιος απέχει από την εποχή που αυτή η τέχνη ήταν κύρια ψυχαγωγική τέχνη και κορμός τής προφορικής λαϊκής παράδοσης.

Όπως ο ίδιος είπε στη vista, από παιδί ένοιωθε υποχρεωμένος να αναδεικνύει την παράδοση που θρέφει το θέατρο σκιών και αναλάμβανε την ευθύνη να τη χαρίζει στα παιδιά και στην κοινωνία. Αργότερα μπήκε στην Ιατρική (στην πρώτη εικοσάδα). Σήμερα, στο τρίτο έτος και με αέρα ενηλίκου και σεμνότητα ωρίμου, βεβαιώνει για το πόσο βαθιά συνειδητοποιημένος είναι γύρω απ’ όσα παιδιόθεν ένοιωθε για το θέατρο σκιών.

Ο νεαρός καραγκιοζοπαίχτης έχει δεσμούς με την Τήνο. Τους απέκτησε σταδιακά και τους δυναμώνει προσεκτικά. Φέτος είναι το πέμπτο καλοκαίρι κατά το οποίο δίνει παραστάσεις, καλούμενος από συλλόγους τού νησιού που έχουν ευαισθησία για τη λαϊκή παράδοση.

Καλούντες (και αξιέπαινοι γι’ αυτό) είναι ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Αρναδιωτών, ο Σύλλογος Φιλοπρόοδων Φαλατάδου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πύργου-Πανόρμου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Στενής «Άγιος Αντώνιος», ο Ενωτικός Σύλλογος Κώμης-Περάστρας-Μοναστηριών και ο Σύλλογος Απανταχού Καρδιανιωτών.

Πίσω από το πανί αρχικά ως βοηθός

Ο Κωνσταντίνος χαρακτηρίζει τον Καραγκιόζη λαϊκή επιθεώρηση. Είπε ότι το θέατρο σκιών τον «τράβηξε» πρώτα ως θεατή/ακροατή, μετά ως ενδιαφερόμενο να μάθει και, τέλος, ως μαθητευόμενο παίχτη. Όλα αυτά από τα τρία χρόνια του μέχρι τα δέκα.

Στη συνέχεια ανέφερε ότι διδάχθηκε, μελέτησε και εργάσθηκε ως βοηθός αναγνωρισμένων παιχτών και δασκάλων. Ότι τους κρατούσε τις φιγούρες όσο εκείνοι έπαιζαν με άλλες και συμμετείχε στα φωνητικά ή σε άλλα τρυκ.

Σιγά-σιγά, είπε, έμαθε να φτιάχνει φιγούρες. Πρώτα τις απλές επίπεδες, μετά τις ανάγλυφες πάνω σε χαρτόνι. Αργότερα τις πιο σύνθετες και τεχνικά πιο άρτιες. Όλα αυτά μέχρι τα δώδεκά του αλλά συνεχίζει να μαθαίνει. Στα δώδεκά του, το 2009, έδωσε την πρώτη παράστασή του: Στη Λεόντειο της Νέας Σμύρνης, στην οποία φοιτούσε.

Να κάνω τους άλλους να γελούν και να σκέφτονται

Ο νεαρός καλλιτέχνης ρωτήθηκε από τη vista αν η ενασχόλησή του με τον Καραγκιόζη και το παίξιμο ήταν ή είναι «παιχνίδι», έστω απ’ όταν μπήκαν στη ζωή του σπουδές και ένας άλλος επαγγελματικός προσανατολισμός. Απάντησε με μεγάλη σοβαρότητα όσο και ανεπιτήδευτη:

«Όχι δεν είναι παιχνίδι. Ποτέ δεν ήταν, ακόμη και όταν ήμουν παιδί. Το έβλεπα πολύ σοβαρά. Πάντα έπαιρνα και παίρνω στα σοβαρά τον Καραγκιόζη. Γι’ αυτό ασχολήθηκα από νωρίς και σε βάθος. Ήθελα να μαθαίνω τα πάντα. Επέμενα και πήγαινα παραπέρα απ’ εκεί που σταματούσαν οι συμμαθητές μου στο θέατρο σκιών».

Και, τι δικό του βγάζει πίσω από τον μπερντέ; Ξαφνιάζει και πάλι: «Εκείνο που θέλω είναι να κάνω για τα παιδιά και τους μεγάλους που βλέπουν την παράσταση να γελάσουν και να σκεφθούν. Να τους χαρίσω ό,τι χρειάζονται».

Αυτό μάλλον δείχνει πως ο νεαρός Βαμβακάρης κουβαλάει μέσα του το κατ’ αρχάς αναγκαίο και για τη λαϊκή ψυχαγωγία και για την Ιατρική…