Πανδήμως τίμησε η Τήνος, διά του Πνευματικού Κέντρου Πανόρμου και του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού (Ι.Τη.Π), τον εικαστικό Παναγιώτη Μεταξά και την προσφορά του στον πολιτισμό τού νησιού για σχεδόν εξήντα χρόνια. Η τελική εικόνα από την εκδήλωση στο Ι.Τη.Π τα έλεγε όλα: Ο τιμώμενος παρέλαβε τη διάκριση περιστοιχισμένος από μαθητές και μαθήτριές του πολλών γενεών, ενώπιον κοινού το οποίο συμμετείχε ενεργά στη συγκίνηση του ιδίου και όσων είπαν λίγα λόγια για τον εικαστικό ή για τον φίλο τους.

«Ο αγιογράφος πρέπει να βγάζει ένα κομμάτι από την ψυχή του» είπε στη μικρή αντιφώνησή του ο Μεταξάς. «Ο αγιογράφος πρέπει να ακουμπάει το κομμάτι ψυχής στην εικόνα που φιλοτεχνεί. Έχει πόνο αλλ’ αυτό έχει την πιο μεγάλη σημασία. Μετά έρχεται το πόσο καλός ή σημαντικός τεχνίτης είσαιΠρέπει να σκύβουμε και να σηκώνουμε τα μάτια από χαμηλά για να κοιτάμε τον ουρανό» είπε και παραδέχθηκε ότι και ο ίδιος «δεν μπορεί πάντα να κοιτά τον ουρανό όπως πρέπει», τονίζοντας «είμαι και ‘γω άνθρωπος όπως όλοι, με τα καλά μου και με τα κακά μου, αλλά προσπαθώ. Προσπαθώ».

Ανοίγοντας την τιμητική βραδυά την οποία συντόνισε ο δημοσιογράφος Γιώργος Βιδάλης, ο πρόεδρος τού Πνευματικού Κέντρου Πανόρμου «Γιαννούλης Χαλεπάς» Μανώλης Σώχος είπε μεταξύ άλλων πως «όλο το νησί αποδίδει τιμή σε έναν άνθρωπο-ζωντανή ιστορία των μεταπολεμικών χρόνων που υπηρέτησε την Τήνο επί σχεδόν εξήντα χρόνια, παράγοντας ένα μείζον πολιτιστικό αγαθό που οφείλουμε να διατηρήσουμε».

Η θεολόγος Πηγή Κλάδιου ανέτρεξε στην προέλευση της βυζαντινής αγιογραφίας, στις περιόδους υποχώρησης και ακμής της, καθώς και στη σημασία της για την απεικόνιση του χριστιανικού θείου. Ο ερευνητής Κώστας Δανούσης περιέγραψε την πορεία τού τιμώμενου από τους δύσκολους μετακατοχικούς χρόνους μέχρι την καθιέρωση. Αναφέρθηκε στην ενηλικίωσή του στην πιάτσα της Χώρας, στην εργασία του στο οικογενειακό ζαχαροπλαστείο και μετέπειτα εστιατόριο, στη μικρή αλλά επώδυνη περιπέτειά του με τα πήγαιν’-έλα στην Αθήνα και τον στρατό, διανθισμένη με στιγμιότυπα δυσπραγίας, όπως η λόγω φτώχειας αδυναμία να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών, παρά την αριστεία του στη νεοσύστατη τότε σχολή τού Πύργου.

Η αριστεία αυτή «έγινε μύθος πολύ νωρίς» αναγνώρισε από το βήμα ο μεταγενέστερος σπουδαστής, θαυμαστής τού τιμώμενου πριν γνωρισθούν, μετέπειτα φίλος του – γλύπτης Πέτρος Δελλατόλας, που ταρακούνησε το κοινό με τη συναισθηματική διέγερσή του. Ο πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι τού Πρασίνου» Γιάννης Ψάλτης υπογράμμισε την συμβολή τού Μεταξά στην καταγραφή εκατοντάδων περιστεριώνων τής Τήνου, στην αναδημιουργία και στη συντήρηση πολλών εξ αυτών. Ο ποιητής Δημήτρης Αρτέμης  παρουσίασε τις δικές του προσλαμβάνουσες από τη ζωή, την επαγγελματική πορεία και από τη διαδρομή τού καλλιτέχνη ως δασκάλου: «Όλοι κουβαλάμε τον σταυρό μας, εσύ όμως ήξερες και να τον ζωγραφίζεις» κατέληξε απευθυνόμενος στον φίλο του.

Ο Νεκτάριος Αντωνόπουλος, της τελευταίας φουρνιάς μαθητών τού Μεταξά, από οκτώ χρονών κοντά του στην αγιογραφική σχολή τής Παναγίας, νυν διακεκριμένος υπότροφος φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, είπε για τον δάσκαλό του: «Μας δίδαξε πριν απ’ όλα να μη φοβόμαστε. Να μη φοβόμαστε να κάνουμε ακόμη και λάθη». Και ευχαρίστησε τον δάσκαλό του επειδή τον εμπνέει καθώς, όπως είπε: «…ένας μέτριος δάσκαλος μιλάει, ένας καλός εξηγεί, ένας εξαιρετικός δείχνει και ο μεγάλος δάσκαλος εμπνέει. Ο δάσκαλός μου με εμπνέει».