Πολλοί θεωρούν την πολιτική μάταιη ή μεγάλη απάτη, ένα εργαλείο στα χέρια ισχυρών και πονηρώνπρονομιούχων. Αυτό περιέχει αλήθεια, πολλή αλήθεια. Όχι όμως ολόκληρη την αλήθεια. Η Πολιτική, αυτή η άχαρη υπόθεση, η οργανωμένη παρέμβαση των κοινωνιών είναι που ενίοτε λύνει προβλήματά τους. Αυτή μπορεί να αποκρούσει τον οικονομικό ολοκληρωτισμό, τον εξτρεμιστικό συντηρητισμό, τους θρησκευτικούς φανατισμούς, τη μισαλλοδοξία των καιρών μας.

Ωστόσο, οι άνθρωποι και οι κοινωνικοί σχηματισμοί συχνότερα προτιμούν να υποτάσσονται στο σύστημα ή εξαγοράζονται φθηνά απ’ αυτό. Επιλέγουν να εγκαταλείπουν την πολιτική και την εκπροσώπησή τους σε επαγγελματίες πολιτικούς αλλά αυτοί (άνθρωποι είναι) μπορεί να μοιάζουν με πολλούς απ’ εκείνους που εκπροσωπούν: Να αποποιούνται την ευθύνη τους, ν’ απομακρύνονται από την πολιτική και να έρχονται πιο κοντά στην εξαγορά, στην παραίτηση, στον μηδενισμό.

Γι’ αυτό ο «πολιτικός» λόγος έχει καταντήσει παρελκυστικός, παραπειστικός, χυδαίος. Εξαντλείται  στη συλλήβδην απαξίωση των  Άλλων. Δεν τους αντιμετωπίζει ως πολιτικούς αντιπάλους προς πολιτική αντιπαράθεση αλλά ως φυσικούς εχθρούς προς φυσική εξόντωση. Με τέτοιο λόγο κτίζουν την καριέρρα τους πολιτικοί δεύτερης ποιότητας κι’ έτσι στήνουν την αρπαχτή τους οι αντίστοιχοι επίδοξοι πολιτικοί. Ιδιαίτερα σε καιρούς. Έτσι αφυδατώνονται οι δημοκρατικές διαδικασίες, έτσι αποκτηνώνονται οι κοινωνίες.

Οι διαχειριστές τής vista έχουν δική τους οπτική. Και μερικές απόψεις. Δεν είναι ουδέτεροι, δεν κάνουν πολιτική αλλά επικεντρώνονται στην αναπόφευκτη ουσία της. Απ’ αυτή σταχυολογούνΠροτιμούν την αξιοπιστία από την «αντικειμενικότητα» αλλά σέβονται τη διαφορετικότητα. Κατανοούν τη διαπάλη των διαφορετικών αλλά τη διαχωρίζουν από τον κομματικό χουλιγκανισμό, από τη χυδαιότητα τής παραπολιτικής, από τους σικέ διχασμούς στην κοινωνία.