Ο Πλάτων Ριβέλλης, θεωρητικός τής Φωτογραφίας,  μοιράζεται (και με την Τήνο) γνώσεις και εμπειρία γύρω από το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και από τα τεχνικά τής φωτογράφισης.

Συνοψίζοντας τη θεώρησή του:

  • Το να κάνεις Τέχνη με τον φακό είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση και καθένας που επιχειρεί να φωτογραφίζει ως καλλιτέχνης το κάνει για να απομακρύνει το τέλος του, τον θάνατό του
  • Οι επίδοξοι φωτο-καλλιτέχνες πρέπει να φωτογραφίζουν μόνοι τους, χωρίς περισπασμούς και εκείνο που θα τους προσδιορίσει είναι το αν ο καθένας θα καταφέρει να δείξει κάτι το οποίο δεν δείχνουν οι άλλοι

Ο κ.Ριβέλλης έχει κάνει πολύωρες διαλέξεις μετά διαλόγου στο μουσείο Μαρμαροτεχνίας στον Πύργο, προσκεκλημένος τού Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ). Στο κοινό του υπήρχαν άνθρωποι από δεκαπέντε μέχρι εξήντα ετών, με διαφορετικές προελεύσεις και ασχολίες.

Βασική μέριμνα του θεωρητικού ήταν να απομονώσει -στα μάτια των ακροατών του- το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας από τον ρεαλισμό τής ακριβούς καταγραφής των πραγματικών εικόνων και από την αρτιότητα ή την ομορφιά των φωτογραφιών.

Όπως λέει «η αρτιότητα ή η ομορφιά δεν καθιστούν τις φωτογραφίες καλλιτεχνικές. Υπάρχουν καταπληκτικές φωτογραφίες τού National Geographic αλλά δεν είναι καλλιτεχνικές. Έχουν ληφθεί υπό πολύ δύσκολες συνθήκες και είναι απολύτως ρεαλιστικές. Μερικές είναι πανέμορφες. Αλλά δεν είναι Τέχνη...

…Στην Τέχνη δεν μας απασχολεί η πραγματικότητα. Το καλλιτεχνικό περιεχόμενο είναι το κομμάτι τής προσωπικής και πολιτιστικής κληρονομιάς τού φωτογράφου, το οποίο ο ίδιος καταφέρνει να ενσωματώνει στη φωτογραφία. Η φωτογραφία στην Τέχνη δεν είναι αποτύπωση. Είναι δημιουργία».

Κατά τον κ.Ριβέλλη «για να κάνεις τέχνη με τον φακό πρέπει να βγάζεις συνέχεια φωτογραφίες. Να μη διστάζεις να πετάς όσες απ’ αυτές δεν περιέχουν το προσωπικό αποτύπωμά σου».

Ο καλλιτέχνης να αναμετράται με το κοινό

Πώς γεννιέται όμως μια καλλιτεχνική φωτογραφία; Ο καθηγητής υποστηρίζει πως η συνειδητοποίηση του τι θέλει να κάνει κάποιος με την κάμερα και το όραμά του για το αποτέλεσμα προηγούνται του «κλικ». Πρωταγωνιστές αυτής τής διαδικασίας (πρέπει να) είναι άνθρωποι που σημάδεψαν ή εντυπωσίασαν τον επίδοξο φωτο-καλλιτέχνη.

t pol rvl f1

Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ριβέλλης, «μια μεγάλη προσωπικότητα, ο παππούς μας, ένας άλλος καλλιτέχνης θα μπορούσαν να συντελέσουν στη συνειδητοποίηση του καλλιτέχνη φωτογράφου. Θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να αποσαφηνίσει το όραμά του. Μακάρι να υπάρχει, λ.χ, η νταντά μου στην Κέρκυρα σε κάθε φωτογραφία μου, σε κάθε έργο μου».

Για τους ανθρώπους που κάνουν ή που θέλουν να κάνουν Τέχνη, ο καθηγητής θεωρεί πως «λίγο ως πολύ μοιάζουν μεταξύ τους. Ζηλεύουν αυτό που κάνουν οι άλλοι αλλά πρέπει να κάνουν αυτό που οι ίδιοι ξέρουμε»…  Αυτοί οι άνθρωποι «πρέπει να είναι συμφιλιωμένοι με τον εαυτό τους και να τολμούν να διαφέρουν, να διαφοροποιούνται,...

να αναμετρώνται με το κοινό τους, να κάνουν ατομικές εκθέσεις ή να εκδίδουν λευκώματα ή βιβλία με τα έργα τους». Προφανώς, θεωρεί την εν γένει έκθεση του φωτο-καλλιτέχνη καθοριστική για την εκκίνηση και για την πορεία του…